De Geheime Woorden
Toelichting bij het Thomas Evangelie
Bram Moerland
(Je kunt ook alleen de tekst van het Thomas Evangelie bekijken.)
Eerste belofte: Je zult de dood niet smaken
1
En hij zei:
Iedereen die de betekenis van deze woorden vindt,
zal de dood niet smaken.
Heel verrassend is dat ons hier beloofd wordt dat we 'de dood niet zullen smaken' door het verstaan van het Thomas Evangelie. Dat is nogal wat. Worden we dan onsterfelijk? Dat zal toch niet? Of toch wel? Is ‘de dood’ misschien ook zo’n geheim woord dat we eerst moeten leren verstaan?
Het verstaan zelf zou dan de verlossing bieden van de dood, wat daarmee ook bedoeld moge worden.
Hier wordt ons dus niet alleen de belofte gedaan dat we de dood niet zullen smaken, ook wordt ons verteld dat die belofte alleen vervuld kan worden als we op zoek gaan, op zoek naar de betekenis van deze woorden.
Die opvatting is kenmerkend voor de spirituele traditie van de gnostiek. Gnostiek gaat over gnosis.
Gnosis betekent kennis, maar dan niet in de betekenis van 'iets weten', zoals je bijvoorbeeld kunt weten waar iemand woont. Hier wordt een ander soort weten bedoeld, een intuïtief verstaan waarin je eigen diepste wezen weerklinkt.
In de gnostiek speelt het geloof geen rol van betekenis. Het geloof zelf, welk geloof dan ook, biedt op zich geen verlossing.
Dat is dus heel anders dan in het kerkelijk christendom, waar het geloof juist een hoofdrol speelt. De verlossing wordt daar uitsluitend door het geloof verworven.
In het kerkelijk christendom is men het geloven als zo kenmerkend voor religie gaan zien, dat men andere spirituele tradities ‘een ander geloof’ noemt. Maar het boeddhisme bijvoorbeeld is helemaal geen geloof. Daar is nog nooit iemand op het idee gekomen dat je zomaar iets zou moeten geloven.
In de toelichting bij de proloog van het Thomas evangelie werd verteld over de twee naturen van de mens, de persoonlijke natuur en de Christus-natuur. Moet je dit nu geloven als je de gnostiek serieus zou willen nemen? Welnee. Stel dat je zou zeggen: ‘Ja, dat geloof ik’, wat is er dan gebeurd? Helemaal niets. Je gelooft dan in woorden, meer niet. Daar schiet je nog niets mee op.
Dit eerste logion zegt duidelijk: Ga op zoek. Niet het geloof, maar het verstaan is de verlossing. Je hoeft niets te geloven, je moet ‘vinden’. Pas als je de betekenis van al deze woorden in het Thomas evangelie vindt zal er iets met je gebeuren wat er werkelijk toe doet.
Zo zou je op zoek kunnen gaan naar je eigen Christus-bewustzijn waarover in de proloog sprake was. Pas als je uit ervaring weet wat dat betekent, heb je het doel van de gnostiek als spirituele traditie bereikt. En daarna maakt het niet meer uit hoe je die ervaring noemt. Want dan doen woorden er niet meer toe. De gnostiek als traditie is nooit een doel in zichzelf. De vinger die wijst naar de maan is niet de maan. Als je eenmaal weet waar het over gaat, mag je die ervaring ook anders noemen dan Christus-natuur. Het maakt dus niet uit welke naam je er aan geeft. Want de ervaring is zichzelf en staat los van alle namen.
Maar als je er met andere mensen over zou willen spreken, dan is het natuurlijk wel handig dat je een traditie kent, zoals de gnostiek, met woorden die je daarvoor zou kunnen gebruiken, de zogenaamde geheime woorden. De geheime woorden zijn niet geheim omdat er iets verborgen moet worden gehouden voor andere mensen. Ze zijn geheim omdat ze ergens over gaan dat alleen in de ervaring gekend kan worden en niet via het geloof in woorden.
Het is daarom heel verstandig om eerst maar eens rustig en geheel vrijblijvend kennis te nemen van alles wat hier beweerd wordt. Niets verplicht je om de weg te gaan die het Thomas Evangelie je biedt. Er wacht je geen hel en verdoemenis als je deze weg links laat liggen. Er zijn bovendien vele andere wegen. Of dit misschien voor jou een begaanbare weg is moet je helemaal zelf bepalen. En misschien wil je wel gewoon blijven waar je nu bent. Ook daar is niets mis mee. De weg van het Thomas Evangelie kan alleen in vrijheid gegaan worden. Je moet ervoor kiezen. Daarmee begint eventueel je inzet. Maar je kunt er ook voor kiezen die weg niet te gaan.
Het is in dit verband betekenisvol om te weten dat de kerkelijke bestrijders van de gnostiek een gnosticus betitelden als een haereticus. Naar kerkelijk gebruik vertalen we dat woord gewoonlijk als ketter, in de betekenis van afvallige en de aangehangen overtuiging als een ketterij, een dwaalleer. Maar het woord haereticus betekent oorspronkelijk gewoon: iemand die een keuze maakt. Precies, een gnosticus is iemand die kiest voor de weg van de gnostiek, niet omdat het moet, of omdat het de enige weg zou zijn, maar... omdat hij of zij in alle vrijheid, om geheel voor zichzelf geldende reden, ervoor kiest. Het besef dat het een vrije keuze is, is van wezenlijk belang voor het gaan van deze weg.
Bij de laatste gnostici in onze westerse geschiedenis, de katharen, was een ritueel, het consolament genaamd, waarbij men vierde dat iemand de keus had gemaakt voor de weg van de gnostiek. In de overgeleverde tekst van dat ritueel komt vele malen de vraag voor:' Is dat wat je werkelijk wilt?' Of: 'Heb je deze keus in vrijheid gemaakt?' In die vragen is het besef verankerd dat de weg van de gnostiek niets waard is als daarvoor gekozen wordt onder dwang, uit angst, uit begeerte, of om welke andere oneigenlijke reden dan ook.
Maar hoewel de keuze voor de weg in vrijheid gemaakt dient te worden, is de weg van de gnostiek niet vrijblijvend. Daarom is het verstandig dat het volgende logion een waarschuwing bevat, behalve nog een tweede belofte.
Maar, voor we verder gaan: wat wordt er nou toch mee bedoeld dat je de dood niet zult smaken' door het verstaan van het Thomas Evangelie? Wel, daar gaat het hele Thomas evangelie over. We komen er dus heus nog wel op terug. (Je zou ook vast logion 18 en 19 kunnen lezen, om al een tipje van de sluier op te lichten.)
De vertaling en toelichting van Bram Moerland bij het Thomas-evangelie is ook uitgegeven in boekvorm. Wil je dat boek bestellen? Je vindt de gegevens hier.
Parallellen
Thomas 18, 19, 80
Oxyrhynchus (Griekse versie van het Thomas Evangelie, waarvan fragmenten werden gevonden bij Oxyrhynchus)
Jezus zei:
Laat hij die zoe[kt] voortgaan [met zoeken
totdat hij] vindt;
en wanneer hij zal vinden
[zal hij verontrust zijn,
en, verontrust zijnde],
zal hij koning zijn,
en [koning zijnde]
zal hij weer tot rust komen.
Bijbel
Lucas 15 (Parabel van de verloren zoon)
23 Laten we eten en feestvieren, 24 want deze zoon van mij was dood en is weer tot leven gekomen, hij was verloren en is teruggevonden.”
Matteus 11
28 Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. 29 Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, 30 want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’
1 Korintiërs 15:35-57
35 Nu zou iemand kunnen vragen: ‘Maar hoe worden de doden opgewekt? Hoe zou hun lichaam eruit moeten zien?’ 36 Dwaas die u bent! Als u iets zaait, moet dat eerst sterven voordat het tot leven kan komen. 37 En wat u zaait heeft nog niet de vorm die het later krijgt; het is nog maar een naakte korrel, een graankorrel misschien of iets anders. 38 God geeft daaraan de vorm die hij heeft vastgesteld, en hij geeft elke zaadkorrel zijn eigen vorm. 39 Elk aards lichaam is anders; het lichaam van een mens is enig in zijn soort, dat van een dier eveneens, dat van een vogel ook, en ook dat van een vis. 40 Er zijn lichamen aan de hemel en lichamen op aarde, maar de schittering van een hemellichaam is anders dan die van een aards lichaam. 41 De zon heeft een andere schittering dan de maan, de maan weer een andere dan de sterren, en de sterren onderling verschillen ook in schittering. 42 Zo zal het ook zijn wanneer de doden opstaan. Wat in vergankelijke vorm wordt gezaaid, wordt in onvergankelijke vorm opgewekt, 43 wat onaanzienlijk en zwak is wanneer het wordt gezaaid, wordt met schittering en kracht opgewekt. 44 Er wordt een aards lichaam gezaaid, maar een geestelijk lichaam opgewekt. Wanneer er een aards lichaam is, is er ook een geestelijk lichaam. 45 Zo staat er ook geschreven: ‘De eerste mens, Adam, werd een levend, aards wezen.’ Maar de laatste Adam werd een levendmakende geest. 46 Niet het geestelijke is er als eerste, maar het aardse; pas daarna komt het geestelijke. 47 De eerste mens kwam uit de aarde voort en was stoffelijk, de tweede mens is hemels. 48 Ieder stoffelijk mens is als de eerste mens, ieder hemels mens is als de tweede. 49 Zoals we nu de gestalte van de stoffelijke mens hebben, zo zullen we straks de gestalte van de hemelse mens hebben.
1 Johannes 8:51-59
51 Waarachtig, ik verzeker u: als iemand mijn woord bewaart zal hij de dood nooit zien.’ 52 Toen zeiden de Joden: ‘Nu weten we zeker dat u bezeten bent! Abraham is gestorven, en de profeten ook, en u zegt: “Wie mijn woord bewaart zal de dood nooit proeven”! 53 Bent u soms meer dan onze vader Abraham, die gestorven is? Ook de profeten zijn gestorven. Wie denkt u wel dat u bent?’ 54 Jezus antwoordde: ‘Wanneer ik mezelf zou eren, zou mijn eer niets betekenen, maar het is de Vader die mij eert, de Vader van wie u zegt dat hij onze God is, 55 hoewel u hem niet kent. Ik ken hem. Als ik zou zeggen dat ik hem niet ken, zou ik een leugenaar zijn, net als u. Maar ik ken hem wel, en ik bewaar zijn woord. 56 Abraham, uw vader, verheugde zich op mijn komst, en toen hij die meemaakte was hij blij.’ 57 De Joden zeiden: ‘U bent nog geen vijftig en u zou Abraham gezien hebben?’ 58 ‘Waarachtig, ik verzeker u,’ antwoordde Jezus, ‘van voordat Abraham er was, ben ik er.’ 59 Toen raapten ze stenen op om naar hem te gooien. Maar Jezus wist onopgemerkt uit de tempel te ontkomen.
Noteer hier dat Johannes zegt dat het woord 'bewaard' moet worden, alsof de betekenis al vast ligt. Thomas zegt dat de betekenis van 'deze woorden' gevonden moet worden door te zoeken. Het is een kenmerkend verschil dat we nog vaker tegen zullen komen. Zo is voor Johannes het koninkrijk in de hemel, maar voor Thomas is het 'uitgespreid over de aarde (logion 113). Zo zit er dus in het eerste en het laatste logion al een principieel verschil tussen Johannes en Thomas. Het is ook Johannes die Thomas 'de ongelovige' noemt. Hij heeft daarin gelijk, want Thomas wil niet een geloof bewaren, Thomas raadt ons aan te zoeken tot we weten.
Paulus, 2 Korintiërs 3:6
1 Beginnen we onszelf weer aan te bevelen? Of hebben we net als sommige anderen aanbevelingsbrieven voor of van u nodig? 2 U bent zelf onze aanbevelingsbrief, in ons hart geschreven, maar voor iedereen te zien en te lezen: 3 u bent zelf een brief van Christus, door ons opgesteld, niet met inkt geschreven maar met de Geest van de levende God, niet in stenen platen gegrift maar in het hart van mensen. 4 Dit vertrouwen kunnen wij dankzij Christus tegenover God uitspreken. 5 Niet dat wij vanuit onszelf zo bekwaam zijn dat we dit als ons eigen werk kunnen beschouwen; onze bekwaamheid danken we aan God. 6 Hij heeft ons geschikt gemaakt om het nieuwe verbond te dienen: niet het verbond van een geschreven wet, maar dat van zijn Geest. Want de letter doodt, maar de Geest maakt levend.
7 Wanneer wat de dood bracht en met letters in steen werd gegrift, al met zoveel luister verscheen dat het volk van Israël niet naar Mozes kon kijken door de stralende glans op zijn gezicht – een glans die verdween –, 8 zal dan wat de Geest brengt niet nog groter luister hebben?
Blaise Pascal
Je zoekt naar wat je al gevonden hebt.
De parallellen bij de logion 1 kun je hier downloaden.
Reacties (60)
Logion 1
En Jezus zei:
Ieder die de betekenis van deze woorden vindt zal de dood niet smaken.
Als wij de ‘Kennis’ gevonden hebben zullen we niet sterven, ook al sterft ons lichaam.
Omdat we zullen weten waar we (ons innerwezen, onze geest) vandaan komen en weer terug zullen keren.
Daarom heeft iemand die de ‘kennis’ heeft geen angst om te sterven, omdat hij/zij weet dat het inner-wezen of één wordt met het ‘Alle-Licht’ of terug herboren wordt in het biologische, uit vrije keuze, om naar een hoger wijsheidsniveau te streven. Dit is de evolutie van de geest.
Iedereen kan de wijsheidskennis vinden in zichzelf. Het middel is 'zelfkennis'.
Bram, je schrijft in je toelichting:
"Het is verstandig om eerst maar eens rustig en geheel vrijblivend kennis te nemen van alles wat hier beweerd wordt. Niets verplicht je..."
Was het maar zo simpel. Ik was lang zoekende en ben dat natuurlijk nog. Ik las op deze site en ik was enorm geboeid.
Ik stelde vragen en wist dat ik door mocht gaan. "Geloof versus gnostiek" ? Nee, dat hoeft niet, zei je. Was je antwoord "ja" geweest dan was ik gestopt. Het zou niet te rijmen zijn met het leven dat ik leid. Maar dan overkomt me iets moois. Het is geen kwestie van beredeneerd kiezen. Ik durf in mezelf die Bron van zijn, Jezus, te zien. Ik kan/wil het niet naast me neer leggen. Het beïnvloedt alles.
Maar, hoe blijf ik in balans met degene ik liefheb? Wordt het een eenzame weg?
Ik weet dat angst een slechte raadgever is.
Dus probeer ik vertrouwen te hebben.
Het verhaal dat ik hier ergens las over die monnik: "we zullen zien..." hou ik mezelf voor ogen.
Maar rustig en geheel vrijblijvend kennis nemen van alles.... kon ik het maar.
Vraagje: herkent zich iemand hierin,
-dat de mensen waar je van houdt je niet kunnen volgen?
-dat je ondanks alle liefde bang bent voor een eenzame weg?
-dat je hongerig bent naar al die nieuwe kennis, maar denkt dat je uit zelfbescherming maar niet verder moet lezen?
Geloof en gnosis kunnen met elkaar een zeer grote tegenstelling vormen. Als we uitgaan tenminste van de Heilsgeschiedenis van het orthodoxe christendom waarin Jezus ons verlost van onze erfzonde door zijn kruisdood en opstanding uit de dood. Van dat idee blijft hier weinig overeind tenzij je het als een mysterie opvat, als een symbool dat over jouw spirituele kruisdood en opstanding gaat.
Kijken we naar de opvattingen van Meister Eckhart dan gaan geloof en gnosis prachtig samen. Al heeft Paus Johannes de 22ste Eckhart streng veroordeeld en tot de orde geroepen.
Als de mensen van wie je houd je niet meer kunnen volgen is het misschien raadzaam om dan niet of nauwelijks over je nieuwe inzichten te spreken. Je toenemende liefde zal groot genoeg zijn om toch te laten voelen hoezeer de gnosis je veranderd heeft.
In die zin hoef je helemaal niet bang te zijn voor een eenzame weg. Zolang jij je om je naaste medemens blijft bekommeren en steeds minder egoïstisch leeft, dan zul je nooit eenzaam zijn. Egoïsme leidt juist tot eenzaamheid. Maar met je groeiende kennis, groeit ook je liefde voor je medemens en in die liefde vind je altijd een weg om de ander toch te bereiken.
Gnosis is alleen bedreigend voor je ego, het is je ego dat zich zelf wil beschermen. Maar daar hoeven we geen drama van te maken. Die balk in ons oog vermolmt en verpulvert door onze liefde voor onze medemens. Die balk is ons egoïsme, maar dat houdt geen stand als je meer en meer groeit in je liefde door de gnosis.
Er is zo geen eenzaamheid of bedreiging, je blijft vanzelf in balans met wie je liefhebt.
Wat heb je dat mooi uitgelegd, Ronald. Bedankt. Ik hoop er verder mee te kunnen.
Heb toevallig net vanmiddag het boek 'De kracht van het nu' van Eckhart Tolle besteld. Goede keus?
Tussen geloof en gnosis zelf bestaat geen conflict. Die twee gaan prima samen.
Maar jammer genoeg kunnen er tussen mensen onderling wel degelijk conflicten over ontstaan. Dat is heel lastig. En het is moeilijk om een goede houding te vinden jegens een partner die met je eigen groei en veranderend inzicht niet (durft) meegaan, terwijl die relatie je wel dierbaar is. Daarin kunnen jammer genoeg allerlei andere zaken een rol spelen dan die welke met het onderwerp zelf te maken hebben.
Bij de partner speelt soms een gote rol de angst om degeen die verandert kwijt te raken. Dan is het uiterst belangrijk duidelijk te maken dat dat niet aan de orde is. Respect voor de onzekerheid van die ander en proberen te begrijpen dat die ander vanuit zijn eigen onzekerheid dwars ligt, en een liefdevolle houding, kunnen dan het juiste antwoord zijn, al moet je soms een lastige tijd overbruggen.
Ik vind het advies dat Ronald je heeft gegeven mild en wijs. Ik hoop van harte dat je het daarmee redt.
Bedankt bram, met jullie steun kom ik ver. Ik heb vertrouwen. En ben nog steeds heel blij dat ik je site gevonden heb. Al zal alles niet makkelijkgaan.
"De Kracht van het nu", van Eckhart Tolle is een fantastische keuze Francis. Ik heb zelf heel erg veel aan dat boek gehad en nog vind ik het fijn. Ik vind het ook heel mooi aansluiten bij het evangelie van Thomas. Het nu is het Koninkrijk der Hemelen, zoals Jezus het zo mooi noemt.
Je angst voor verlies is heel herkenbaar.
Ik zie het zo dat de muren van jou conditioneringen en de muren van het sociale netwerk om je heen beginnen te breken en daardoor in opstand komen.
Je ervaart dit als een bedreiging en een verlies.
Toch verlies je slechts wat jou beperkt, en jou een schijnbaar gevoel van veiligheid en identiteit bood.
Het afbreken van muren doet soms pijn, maar is in waarheid pure winst.
Omdat de deuren, wat jou beperkte in jou onbegrensde Zelf, nu zichtbaar voor je openstaan, kan dit angst oproepen.
Als een vogeltje die niet uit zijn kooi durft te vliegen als zijn deurtje openstaat, omdat het zich zo veilige voelt en niet beseft dat hij door te vliegen juist tot zichzelf komt.
Nu hoeft dit allemaal in het geheel niet te betekenen dat jij zou moeten breken met je sociale omgeving of dat jou sociale omgeving zou moeten breken met jou.
Of dat je het zou moeten verliezen !
Je breekt slechts met de onzichtbare structuren van onbesproken afspraken en overtuigingen die, vaak geheel onbewust, groepen, personen en volken binden als zijnde een collectief ego.
Deze onzichtbare breuk kan angst en weerstand oproepen, niet alleen bij jezelf maar ook bij de ander.
Maar jou bevrijding hiervan kan een toevoegende waarde worden binnen jou omgeving en erbuiten, zonder er ooit over te hoeven praten maar door slechts te Zijn wat je bent.
Is dit een eenzame weg?
Misschien vanuit het perspectief van wie je denkt te zijn op grond van gedeelde of persoonlijke overtuigingen.
Maar het is een thuiskomst van je ware Zelf, waarin eenzaamheid geen betekenis heeft, omdat je je 1 weet met Al wat is.
Wat je beschrijft is in mijn ogen;
Jezelf verliezen om zo jezelf te winnen; zoals Jezus het zo mooi zei.
Waarin het verlies slechts de betekenis van winst heeft.
Ps. De kracht van het Nu kan een geweldige eye-opener zijn.
Je hebt het [in mijn ogen] niet voor niets nu in huis.
"Als de mensen van wie je houd je niet meer kunnen volgen is het misschien raadzaam om dan niet of nauwelijks over je nieuwe inzichten te spreken. Je toenemende liefde zal groot genoeg zijn om toch te laten voelen hoezeer de gnosis je veranderd heeft.
In die zin hoef je helemaal niet bang te zijn voor een eenzame weg. Zolang jij je om je naaste medemens blijft bekommeren en steeds minder egoïstisch leeft, dan zul je nooit eenzaam zijn. Egoïsme leidt juist tot eenzaamheid. Maar met je groeiende kennis, groeit ook je liefde voor je medemens en in die liefde vind je altijd een weg om de ander toch te bereiken".
Heel hartelijk bedankt, Ronald, voor dit advies!
Hoi Boompje,
"Je breekt slechts met de onzichtbare structuren van onbesproken afspraken en overtuigingen die... binden als zijnde een collectief ego"
"Onbesproken" is raak. In hoeverre ben ik gekend?
"Onzichtbaar"? Misschien als ik zorgvuldig ben hoef ik slechts te breken met die onzichtbare structuren. En blijft wat zichtbaar is heel.
en "collectieve ego" - treffend, maar...
ik zie heel liefdevolle mensen voor me die samen vorm geven aan dit "collectieve ego" en ja, dat klinkt dan toch wel eh... oordelend. Dus dat schrap ik.
Een breuk is moeilijk. Ik denk ook juist vanwege al die liefdevolle mensen. Ik zie een gebroken vaas voor me. Een grillige breuklijn, barsten, scherven. En waartoe?
Laat de breuk onzichtbaar zijn dus. Geen strijd. Laat ik maar glimlachen. En zijn wie ik ben. Wie ziet mij? Ik zie wel...
Gnosis is zo niet bedreigend, heerlijk.
(behalve dus voor mijn ego, maar die moest toch weggepoetst worden)
Bedankt, Boompje.
Dag Francis,
Toch heeft Boompje gelijk, meen ik, met dat collectieve ego.
Er zijn onbesproken afspraken over de werkelijkheid en ook over de relaties met onze medemensen.
Die afspraken voor werkelijkheid aanzien, is kenmerkend voor ego-constructen, ook in collectieve zin.
In jouw geval deel je met je geliefden allerlei afspraken over de werkelijkheid, en ook over wie jij bent en hoe die anderen zijn.
Als je die collectieve afspraken los laat, raken de anderen vaak in paniek. Ze kunnen jouw verandering ervaren als een vertrouwensbreuk. Het is meer een soort vertrouwensbreuk met de betrouwbaarheid van de werkelijkheid, dan met degeen die verandert, al kan die wel de schuld krijgen. Je brengt die veilige betrouwbaarheid in gevaar.
Maar, en daar gaat je opmerking over denk ik, je liefde voor die anderen staat helemaal los van de ego-constructen die je met ze deelt. Dat is nu juist het mooie, dat je kunt ontdekken dat er een afspraakloze liefde kan bestaan, die veel dieper gaat dan al die schijnbaar vanzelfsprekende conventies.
Maar verwacht niet dat anderen met je mee veranderen. Dat werkt niet.
Het is goed te beseffen dat jouw angst voor de eenzaamheid verwant is aan de angst van je geliefden om je te verliezen. Het is voor iedereen een sociale doorgangsfase waarin heftige emoties een rol kunnen spelen, tot gevoelens van rouw en haat toe.
Maar als je zelf gewend raakt aan je andere innerlijke houding en als je geliefden gewend zijn aan jouw verandering, en vooral als je in dat gewenningsproces niet oorlog gaat voeren om je eigen gelijk, en erkenning afdwingt, en er vooral voor appast om wrok en verbittering te voelen over je miskenning, zal je eigen angst voor de eenzaamheid langzaam verdwijnen, evenals de paniek van je geliefden. En dan kun je ervaren dat je bestaande relaties op een geheimzinnige manier rijker zijn geworden dan voorheen.
En dan je vraag 'Wie ziet mij?' In het Thomas evangelie staat 'Als je jezelf kent,
dan zul je ook gekend worden'.
Dat gaat volgens mij om een heel speciaal gevoel waarin alle eenzaamheid oplost, ook al sta je er in de wereld misschien helemaal alleen voor. En ik denk dat de doorgang naar die heel speciale ervaring bestaat uit de aanvaarding van de (vermeende) eenzaamheid. Door de acceptatie zonder wrok en verbittering verandert die eenzaamheid van kleur.
Ik geloof overigens niet dat in jouw geval wrok en verbittering een rol spelen. Ik wilde hier ook het algehele plaatje neerzetten.
Nee, Henk, geen wrok en verbittering. Ik voeg iets toe, iets nieuws, iets moois!
Het komt ook niet voort uit 'me totaal onbegrepen voelen' of zo. Ik las toevallig het Aramese onze vader...
je verhaal nog eens goed doorgelezen, Henk. (het is een hele hap!)
"Verwacht niet dat anderen met je mee veranderen". Zal ik onthouden. (overgave, zonder verwachting en zonder oordeel, he)
Mijn angst voor eenzaamheid...
om heel eerlijk te zijn. Dat zit heel diep. Is denk ik een basisgevoel. Had ik al voor ik iets over gnostiek las. Kom ik dus ook niet makkelijk vanaf, denk ik.
Dank je, Henk voor je inleving.
Francis, op het gnostieke pad (en op dat van sommige andere spirituele tradities) zul je kunnen ervaren dat sommige ervaringen hetzelfde kunnen blijven en toch veranderen.
Je angst voor de eenzaamheid zit er diep in, zeg je. Daar moet ik dus om glimlachen. Want ik denk dat je een grote begaafdheid hebt tot spirituele groei. Datgene wat je tot nu toe als eenzaamheid vreesde, is misschien wel juist de vervulling van je dieptste verlangen.
Misschien heb je altijd al het verlangen gehad los te zullen raken van al die ego-constructen, individueel of collectief. En misschien heb je dat bijzondere talent van jou wel tegengehouden uit die vermeende angst voor de eenzaamheid.
Weet je, het is niet de eenzaamheid die je kan weerhouden om je illusies los te laten. Het is je angst voor de eenzaamheid. dus niet eenzaamheid maar angst is de barrière.
Accepteer de eenzaamheid als iets wat er bij jou inderdaad diep inzit. Het is slechts de andere kant van een heel speciaal talent van jou, je vermogen tot overgave en vervulling.
Een breinbreker?
Ik ga er over nadenken, dank je!
EENzaamheid=alleenZIJN. Moet je daar angst voor hebben?
Nee, natuurlijk moet je geen angst hebben voor de eenzaamheid. Maar ik stel vast dat die angst voor veel mensen heel reëel is. En heel vaak een reden om te stoppen in de groei naar openheid.
"Daarom veroordeel ik letterlijk NIETS".
Ik begrijp het, maar moet erg wennen aan het idee dat ik zo (al was het maar in gedachten) tegenover anderen kom te staan die deze patronen wel als heel goed en waardevol zien. Maar goed, dan gaat het maar om patronen. Als de liefde dieper gaat...
Dat je schrijft dat je door de breuken juist het licht kan zien; ja, helemaal waar. Geen verstoppertje meer spelen denk ik dan. Heb ik geloof ik al zo lang gedaan.
En Henk, ik probeer jou zo straks te beantwoorden. Heel moeilijk hoor.
Hoi Henk,
Laat ik nu maar eens reageren op je breinbreker. Eenzaamheid, zou ik er echt naar verlangen? Terwijl ik juist dacht dat het mijn grootste angst is? Die vraag heeft me de afgelopen dagen best bezig gehouden. En ja, dan moet je wel heel goed naar je zelf kijken wil je er een eerlijk antwoord op kunnen geven. Ik heb geprobeerd het gevoel toe te laten. Me te realiseren dat ik in weze eenzaam ben. Dat ik daarin berust en van niemand wat verwacht.Het gaf rust, misschien zelfs vrede met mezelf. ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet. Het was gewoon goed, niet eng.
Maar ja, dat is tijdens zo'n middag of avond dat ik er ontvankelijk voor wil zijn. Stel dat iedereen mij verlaat, dan zal het nooit goed voelen. Ik zou radeloos zijn. Ik vraag me af of ik er tegelijk naar kan verlangen om lief te hebben en eenzaam te zijn. Bij liefhebben horen vreugde en pijn om de ander. Bij eenzaamheid speelt de ander geen rol, toch? Hoe kan ik naar eenzaamheid verlangen terwijl ik toch zo graag liefheb?. Hoe kan ik loskomen van alles terwijl ik me toch zo graag hecht?
(Zelfs aan dat kleine mooie stukje dat ik van jou en Boompje ken?)
Zoek ik zo balans in mezelf?
Francis, je vraagt het niet aan mij, maar ik heb hetzelfde meegemaakt en zit er nu nog in eigenlijk: me realiseren wie Ik ben in eenzaamheid. Ik was ook eerst radeloos: alles en iedereen weg? En dan? Dan leer je je Jezelf kennen das 1, daarna gaat het eigenlijk vanzelf. Je bent niemand kwijt, want "iedereen" herkent zichzelf in jou ineens. Dan weer eenzaamheid en dan weer de herkenning in Jezelf and so on. Echt waar.
Ik ben daar ook nog mee bezig en het is niet makkelijk, die weg, maar het werkt wel. Het gaat op en neer: twijfel...en dan weer het weten enz.
Niemand laat je vallen als je Jezelf bent.
Francis, ik bedoelde iets anders. Het gaat mij niet om de acceptatie van de eenzaamheid, waarmee je die eenzaamheid als het ware bevriest, maar om het inzicht dat jij datgene wat je eenzaamheid noemt, ook anders zou kunnen duiden.
Als je helemaal opgegaan zou zijn in de wereld zoals je die deelt met je medemensen, zou er geen angst voor de eenzaamheid zijn geweest. Er moet dus iets in jou zijn dat die angst voor de eenzaamheid oproept. Laat ik eens een poging doen: volgens mij ben jij van nature eeen vrij mens en ben je bang voor die vrijheidszin in je.
Francis?
Henk, "bang voor de vrijheidszin in mij".
Nog een opstapje? Ik weet niet goed welke kant ik op moet denken.
Francis, ik heb eerder gezegd dat ik denk dat jij een zekere begaafdheid hebt voor spiritualiteit, wat dat verder ook moge betekenen.
Jouw angst voor de eenzaamheid lijkt me in dat verband typisch een te overwinnen barriere. En ik weet dat, als je de moed verzamelt om die eenzaamheid binnen te gaan, dat dan die eenzaamheid van kleur kan verschieten. Eerst is het bijvoorbeeld angst om er helemaal alleen voor te komen staan. Daarna kan blijken dat het idee 'er helemaal alleen voor te staan' een voorafspiegeling is van iets wat heel mooi is, bijvoorbeeld een innerlijke innerlijke kracht, of zoiets. Wat dat andere is, waar je misschien bang voor bent kan ik niet zeggen. Dat is gewoonlijk heel persoonlijk. Dus dat kan alleen jij weten.
Probeer eens te fantaseren over hoe het zou zijn als je werkelijk die eenzaamheid binnen zou gaan, als je er bijvoorbeeld echt helemaal alleen voor zou staan.
Als je zo fantaseert over het ergste wat je vreest, kan er ineens zomaar een glimlach verschijnen, omdat datgeen wat je vreesde helemaal niet iets is waar je bang voor hoeft te zijn. Zoiets.
Maar, til er niet te zwaar aan. Je moet zoiets vooral met een zekere luchtigheid onderzoeken.
Ik ga het proberen, Henk.
Even tussendoor; het is wel heerlijk als iemand je op je -vermeende- talenten wijst. Pas op, Henk, mijn ego gaat er van glimmen!
Het is fijn Francis om talentvol te zijn, in de canonieke evangeliën staat een hele mooie parabel die Jezus vertelt over talenten en hoe wij daarmee om moeten gaan. Ook daarin prijst Jezus de rentmeester die zijn talenten verdubbeld heeft.
Met je talent ben je in staat om je medemens te laten genieten, je spant je in om in staat te zijn om te delen van je overvloed. Als je met liefde deelt verdubbelt je talent.
Het geeft niet of je ego gaat glimmen Francis, als je maar geen egoïst bent!
Heerlijk, Ronald!
Joh. 15:8
"Hierdoor wordt mijn Vader verheerlijkt, dat gij rijke vruchten draagt."
Is ook mooi, he.
Waar het mij dus om gaat, in mijn gesprekken met jou, is om samen uit te zoeken welke vrucht jij draagt.
Graag wil ik aansluiten in de rij, Henk en mee-leren van het boeiende gesprek dat jij met Francis hier voert. Begaafdheid voor spiritualiteit, die jij denkt te zien bij Francis, bezit ik waarschijnlijk niet. Wel hoop ik meer en meer ook vrucht bij mezelf te gaan ontdekken die ik mag dragen, om daaraan de boom te leren kennen die ik ben. Aan de vruchten kent men immers de boom.
Henk en Francis, moge jullie gesprek tot zegen zijn.
Francis,
"Maar jezelf zijn..., welk stukje van jezelf laat je eigenlijk aan anderen zien? Hoever ga je daarin?"
Ik bedoel dan gewoon Jezelf zijn, je Ikzijn,
je Bron laten zien van Je Zelf, wat anderen dan zien van je, is aan die anderen. Dus "hoever daarin gaan" is dan niet ter sprake.
Leni, je hebt helemaal gelijk. Soms denk ik gewoon te moeilijk.
En verder, talenten... Als ik zomaar even heel onbescheiden mag zijn, ik weet dat ik mooie talenten heb, ik probeer ze goed te gebruiken en heb daar ook plezier in. En nee, Ronald, ik geloof dat ik niet egoïstisch ben. Probeer wel ruimte voor mezelf te houden en niet opgeslokt te worden door alles en iedereen.
En dit spirituele pad, ik merk bij mezelf een enorme gretigheid. Ja, dat overkomt me. Met jullie respons is het heel spannend!
Tja hier komen we op een punt waar ik nog niet helemaal uit ben. Als jullie over mijn probleem een antwoord hebben dan ben ik jullie daar eeuwig dankbaar voor!
Voorbijganger stelt voor dat ons talent niet voort komt uit ons ego, maar uit het licht van onze oorspronkelijke natuur.
Dat is echt heel erg mooi.
Als rasartiest stoei ik met mijn talenten en hoop ik dat ik mijn medemensen daar een plezier mee doe. Ik doe mijn werk met erg veel liefde en ik hoop dat die liefde wordt opgevangen door mensen die mijn werk aanschouwen.
Maar ik zit mijn leven lang zo verweven in een persoonlijkheid die in verf en schoonheid denkt, dat ik niet beter weet dan dat dat mijn ego is.
Van kind af aan ben ik creatief geweest en ik kan mij geen leven voorstellen waarin ik dat niet zal zijn.
Is die persoonlijkheid mijn ego?
Als ik nu eens probeer om daar heel onzelfzuchtig mee om te gaan en om heel dienstbaar te zijn met mijn talent, zou dat niet een weg kunnen zijn naar Harmonie?
Als wij bijvoorbeeld eens kijken naar de Japanse Theeceremonie, dat vind ik persoonlijk een prachtige kunstvorm die voort komt uit het ZEN boeddhisme.
Alles in de theeceremonie is eenvoudig, maar tegelijkertijd van een onbeschrijfelijke schoonheid.
De gast komt binnen in het theehuisje en de theemeester klopt de groene thee op in een prachtig theekom terwijl de gast geniet van het kunstwerk in de takenoma, een nis waar een rolschildering in hangt en een mooie bloemschikking staat.
De theekom heeft een onvolmaakte kant, die draait de theemeester naar de gast toe. Hiermee wordt de gast woordeloos geaccepteerd in zijn onvolmaaktheid.
Nog mooier is het als er van de kom een scherfje gebroken is dat gerepareerd wordt met goud. In dat geval wordt die kant van de kom naar de gast gedraaid om hem of haar kwetsbaarheid te accepteren in de Harmonie van Eenheid.
Zo zie ik kunst en ego.
Natuurlijk heb je als artiest een zeer sterke persoonlijkheid nodig om je te handhaven in de sterke stroming van onze culuur, maar de theemeester geeft mij het juiste voorbeeld.
Het is om deze reden dat ik altijd heel voorzichtig om ga met het ego/kunstnaarschap. Door er niet egoïstisch mee om te springen hoop ik langs deze weg liefde te verpreiden.
Toch ben ik er niet helemaal uit. Zijn ego en talent werkelijk één geheel? Of zie ik dat verkeerd?
Ik ben bang als ik mijn ego ga bestrijden, ik ook mijn artiest zijn aanval, vandaar mijn mildheid tegenover mijn ego.
Ik ben bang om het kind met het badwater te verzuipen.
Kortom ik loop voor gek in mijn oude regenjas, maar ik ben er nog zo aan gehecht. (Zo noem ik mijn ego)
Ronald,
Kan het zijn dat de antwoorden op je vragen in je eigen handen ligt?
Ja Wil, het lijkt eigenaardig om zo'n probleem te hebben waarop je zelf de antwoorden in huis hebt. Toch is er twijfel en daarop geeft Henk een schitterend antwoord waar ik heel veel aan heb, dank je wel Henk.
Een geheel zijn, zonder iets te verwerpen, dus ook het ego niet, dat is de oplossing.
Inderdaad heb je je persoonlijkheid hier nog heel hard nodig als instrument om dienstbaar, nuttig en lief te zijn.
Ronald,
Ik dacht letterlijk aan je handen. Komt de mooiste kunst niet voort uit het spanningsveld tussen ego en talenten?
Zoeker, jij schrijft dat je geen begaafdheid hebt voor...
ik zou willen zeggen, jij hebt een grote begaafdheid om de dingen treffend te zeggen. En komt dat niet uit een heel mooie bron? Hoezo niet spiritueel?
"Moge jullie gesprek tot zegen zijn" ,
wat mooi!
Ronald, ik ben geroerd door jouw verhaal. Wat mooi dat je zo even een inkijkje in jezelf geeft. Wat een dilemma ook. Maar zal het niet zo zijn dat als je daar serieus over nadenkt het al goed zit?
(ik ben stiekem wel nieuwsgierig naar jouw creatieve werken; je schildert?)
Ronald en Wil,
Eerst wil ik zeggen hoe mooi ik het antwoord vind van Wil aan Ronald: het antwoord ligt in je handen. Precies: het antwoord ligt in wat je handen vinden om hier op aarde te doen. Je daden zijn het antwoord.
Maar... met je handen kun je ook moorden en stelen.
De vraag is: waar zij die handen dienstbaar aan? Dienstbaar aan een ideologie buiten jou? Je handen als slaven?
Of zijn ze verbonden met de Christus in jou? je handen als scheppers van een werkelijkheid als expressie van liefde?
Handen zijn niet fout of goed van zichzelf.
Zo is het ook met het ego.
Leni vroeg eerder: 'Welk deel van jezelf laat je zien?'
De vraag die daar nog aan vooraf zou kunnen gaan is: 'Kun je jezelf laten zien als jezelf?.
Mijn antwoord daarop is: nee. Je kunt niet naakt zomaar alleen jezelf zijn. Waarom niet? Omdat je altijd in relatie bent.
Je stapt in je relatie tot een medemens altijd in een rol, bijvoorbeeld de rol van grootvader, de opa. Dat is een heel speciale rol. Je zet daarbij als het ware de 'persona', het masker, van het grootvaderzijn op. Je speelt dat spel van opa samen met je kleinkind.
En dat kan niet anders. Altijd geef je met je aanwezigheid antwoord op een situatie. Je draagt altijd een masker, je sociale rol van dat moment.
Dat masker mag je van mij ook het ego noemen. What's in a name?
Waar het mij om gaat is dat het masker geen pantser is. Maar dat door het masker heen het zelf tot expressie komt. De gnostiek spreekt over 'het oorspronkelijk gelaat' achter het masker.
De grote levenskunst volgens mij is om speels met die maskers om te kunnen gaan, waarbij verschillende maskers in geheel verschillende situaties steeds de expressie zijn van je oorspronkelijk gelaat. Precies zoals een dichter vele verschillende gedichten kan schrijven die toch allemaal onmiddellijk herkenbaar zijn als afkomstig van die ene dichter.
De kernvraag is voor mij: zijn je maskers transparant, is daardoorheen ervaarbaar de kern van je wezen? Zijn die maskers verbonden met je ware zelf, als een expressie daarvan in een bepaalde situatie?
Zo heeft Ronald ooit verteld dat hij achter de computer zat met een glas wijn en een sigaar. Ronald liet in dat beeld (masker, persona, ego) dat hij ons toonde, iets zien waarvan we meteen konden ervaren dat het echt is. Ja, zo ervaren wij dat, dat is Ronald.
Maar Ronald zit niet altijd wijn te drinken (mag ik hopen), en hij zal ook niet de hele dag sigaren roken. Toch vertelde het beeld over iets van Ronald dat er altijd zal zijn, zijn goedmoedigheid, zijn levenskunst.
Maar op een ander moment, als hij bijvoorbeeld geconfronteerd zou worden met onrecht, zal hij misschien een heel strenge en onverbiddelijke kant van zichzelf tevoorschijn halen. Weer een andere persona, maar ook Ronald.
Zo zie ik het ego, en zo wil ik het ook zien. En dat hoort volgens mij ook bij de traditie van de gnostiek. Niet egoloos, maar ego-vaardig, als levenskunstenaars.
Spirituele kernvraag is dus: zijn je maskers transparant, zijn de rollen die je speelt, de ego’s die je toont, verbonden met de kern van je wezen, of verberg je je daarachter, als een ondoordringbaar pantser, ook voor jezelf?
Na alles even te hebben laten bezinken, zou ik graag terug willen komen op "mijn angst voor eenzaamheid". En hoe dit anders te kunnen zien.
Eenzaamheid; mijn angst hiervoor gaat geloof ik terug naar mijn jeugd. Ik ben nogal prestatiegricht opgevoed. Ik wist dat ik het goed deed als ik hoge cijfers haalde. Ik deed daar dan ook erg mijn best voor. Ik kreeg schouderklopjes voor wat ik presteerde. Maar het voelde (toen ook) niet goed: Ik word gewaardeerd om wat ik doe, wie waardeert mij om wie ik ben? In wie ik was, was ik eenzaam.
Ik leerde mijn man kennen en dacht van de eenzaamheid verlost te zijn. Daar wilde ik graag ook alles voor over hebben. Mijn lieve man is heel anders als ik, ook wat sociale achtergrond betreft met alle collectieve ego-structuren die erbij horen. Ik was bereid om me uit liefde totaal aan te passen. Dan, later, blijkt toch dat er een gevoel van eenzaamheid blijft. Omdat je niet in alles gekend wordt door degene die je liefhebt? Daar heb ik het moeilijk mee gehad.
Henk, jij schrijft: "Kun je jezelf laten zien als jezelf? Nee. Omdat je in relatie bent. Je draagt altijd een masker. Maar zijn je maskers transparant?"
Ik denk nu dat die eenzaamheid vooral te maken heeft met dat ik mijn zelf verstopte. (niet helemaal hoor, ik ben geen marionet en kan heel eigenzinnig zijn) En dat terwijl er aan de andere kant in mij een enorme vrijheidsdrang is (je hebt gelijk, Henk).
Ik cijferde mezelf weg venawege de harmonie. Maar daarmee creeerde ik dus een schijnharmonie, waarbij mijn eigenlijke zelf helemaal toegedekt werd.
Nu ik op deze weg beland ben, zie ik mezelf aan, ik omarm mezelf, ik haal mezelf thuis. Het geeft een roes, het is een inhaalslag.
Ik heb me afgevraagd - ja, ik was er bang voor- hoe dit te rijmen zou zijn met mijn daag'lijks leven. Op hoeveel verzet stuit ik? ("francis, je laat je toch niet in met...")
Maar er is geen verzet! Ik vertel wat, voorzichtig. Er wordt naar mij geluisterd. Begrip is nog wat veel gevraagd, mijn man is zo broodnuchter. Maar ik vertel ook, en dat weet hij, dat ik vroeger zei dat ik zo graag wou geloven, maar dat ik niets voelde van binnen. Nu voel ik God in mij. Ik ben er blij van. En mijn lieve man is blij om mij!
Maar nu verder, welke stap zet ik nu? Naar de goede vruchten?
Francis,
Jij beschrijft je opvoeding als een training in schijnharmonie, waaraan je zelf hard hebt meegewerkt, door zo je best te doen. En dat beschrijf je dan alsof dat kenmerkend voor jou zou zijn. Ik vrees echter dat je dat lot deelt met heel veel andere mensen.
Kenmerkend voor jou is veel meer dat je je daar steeds eenzaam bij bleef voelen. Die eenzaamheid, of die angst voor de eenzaamheid, kun je nu positief zien als een innerlijk protest tegen die schijnharmonie. Je wist dat je die schijnharmonie eens moest verlaten.
Je schrijft dat je prestatiegericht bent. Daar is niets mis mee, echt niet. Maar je hebt dat talent ingezet om te voldoen aan die schijnharmonie. Dus dat talent is niet verkeerd, maar achteraf kun je inzien dat de manier waarop je het gebruikt hebt niet vruchtbaar was. Niet weggooien dus, dat talent.
Ook je bereidheid andere mensen te plezieren door je best te doen, kun je anders zien dan iets negatiefs, namelijk als een uiting van liefde. Maar misschien heb jij wel zo heel erg je best gedaan dat jij degene was die zichzelf daarbij vergat. Kregen de andere mensen wel een kans om van je te houden om wie je bent? Dus ook hier een talent, namelijk voor liefde, maar niet helemaal vaardig aangewend, namelijk zonder aandacht voor jezelf.
Maar hoe mooi dat die gevreesde eenzaamheid geen afgescheidenheid van je geliefden hoeft te betekenen, nu je de moed hebt verzameld trouw te zijn aan jezelf! Integendeel. Juist nu kan je oorspronkelijke talent voor liefde ten volle bloeien, namelijk in vrijheid als zichzelf, en niet als schijn.
En tot wat een werken van liefde zul jij in staat zijn met jouw prestatiegerichtheid! (Maar dat hoeft niet hoor. Laat maar even. 't Is wel goed zo. Geniet maar lekker.)
Beste Francis,
Ik las vanmorgen in de krant een column van Jean-Jacques Suurmond waarin het gaat over het terugvinden van jezelf. Toen ik daarna jouw bijdrage las, zag ik dat het over hetzelfde ging. Daarom een, nagenoeg letterlijk, citaat uit het krantenbericht:
,,Vaak zijn we ons niet van onze authentieke kern bewust. In het bijbelse scheppingsverhaal gaat het erover dat mensen vervreemd raken van hun oorsprong, van God. We leven in een schijnbestaan, niet oorspronkelijk. We zien de werkelijkheid en onszelf door de bril van onze angsten en behoeften, door onze culturele conditionering of door de ogen van andere mensen. We moeten 'vervreemd worden van onze vervreemding'; onszelf mee laten nemen om dichter bij onszelf te komen; onszelf verliezen om onszelf nieuw te vinden. Die overgang naar oorspronkelijk leven is zo ingrijpend dat de Bijbel het met een wedergeboorte vergelijkt.''
Verder wil ik je meegeven wat Bram Moerland in Schatgraven... schrijft over wat je op je spirituele reis mee kunt maken (pag. 70, 71):
,,Tussen de Dwaling en het Herstel bevindt zich een onvermijdelijke overgangsfase die in de gnostiek het 'Midden' heet. Het proces van spirituele bevrijding zal meestal ingezet worden met een intellectueel inzicht in de structuur van de gevangenschap. Dat inzicht is de eerste fase van de opstanding. Maar dat is niet genoeg. Door dat intellectueel inzicht komt men nog pas in het 'Midden'. Daar vinden een aantal kenmerkende processen plaats, die emotioneel zeer beladen kunnen zijn. De tussenwereld, het 'Midden' tussen Dwaling en Herstel, wordt gekenmerkt door ontgoocheling, angsten, verleiding tot moreel nihilisme. (...)''
In het vervolg op dit gedeelte gaat het over de manier waarop de angst enz. zich zal oplossen en het hart zal ontwaken. Ik wil je graag bemoedigen door je mee te geven dat eenzaamheid kan horen bij het proces van dichter bij jezelf en je bij goddelijke kern te komen, de vervreemding voorbij. Het is een proces onderweg naar Huis, dat uitmondt in een feest van herkenning en omarming: de verloren Dochter komt thuis bij zichzelf.
Heb vertrouwen, Francis. Je bent bezig met de overgang naar het oorspronkelijk leven. Je voelt God al in je. Als je jezelf ervoor openstelt hoef je geen stappen te zetten. Dan vallen de stukjes verder vanzelf op hun plek.
Doe ik, Henk. Je reactie doet me goed!
"De vervreemding voorbij. De verloren dochter komt thuis bij zichzelf."
Ja, mooi Zoeker. Maar ook jij, als verloren zoon, vindt je thuis. Daar ben ik van overtuigd!
Ik heb vertrouwen. Jij ook?
Soms wel, soms niet. Maar tegelijk groeit er iets onvergankelijks binnen in mij, het wordt sterker en ik kan het beter dan eerst hanteren bij tegenwind. Ik voel me heel dankbaar als ik een grondhouding bij me opmerk van verlangen. Die is tegelijk mijn wegwijzer.
Zoeker, er groeit iets moois, fijn hoor. Jouw citaat van Jean-Jacques Suurmond is trouwens heel treffend. "We moeten vervreemd worden van onze vervreemding" Prachtig! Mooi ook als de dingen die je toevallig leest, zoals mijn stukje en dat citaat zo op elkaar aan kunnen sluiten. Dan is 1+1 veel meer dan 2!
Henk, nog weer eens alles overdenkende zie ik dat mijn gevoel van eenzaamheid een logisch gevolg is van me steeds weer willen aanpassen en tegelijk zo graag echt gekend willen worden zoals ik ben.
Als ik nu beiden een beetje loslaat (en dat gebeurt al) zit ik op de goede weg, denk ik. Belangrijkste is, geloof ik, dat ik mezelf echt wil kennen en misschien gaat dan dat wat ik eenzaamheid noemde wel vrede heten. Ja, dat zou mooi zijn.
Ja Francis, je kunt nu zelfs je gevoel van eenzaamheid herkennen als een protest tegen die aanpassing, als een boodschap van je ziel. Lees logion 65 en de toelichting van Bram er nog maar eens op na.
En wat je verlangen om gekend te worden betreft: zie logion 4: Als je jezelf kent zul je worden gekend.
In die volgorde dus.
Deze logions, Henk, ik voel me diep geraakt, heb er verder even geen woorden voor.
Zoeker schreef laatst heel dankbaar te zijn voor een grondhouding van verlangen.
Verlangen vind ik een heel mooi woord.
Ik zie het als een tegenpool van tevredenheid.
Met tevredenheid, hoe mooi ook, kom je niet verder. Als er verlangen is ga je op zoek.
Ook ik voel het verlangen. Waarnaar? Naar liefde, naar God; God is liefde. Hoe mooi!
En waar? Het is al zo dichtbij. Waarom eerst van anderen zoveel verwachten, denk ik nu. Ja, het is al ontloken. Ik stroom weer over. Nou, dag, lieve forumleden.
Francis, als je verlangen bij je bespeurt, dan is er ook herinnering. Hoe zou je anders verlangen kennen? Het verlangen in je duidt op een geheim. Je hebt nog herinnering aan je oorspronkelijk zijn van paradijsmens. Je gaat terug, ernaar op zoek. Tegelijk mag je ook vertrouwen dat het naar jou toe komt wanneer je je voor wat groter is dan jij open stelt. Zoals een plant bekleed wordt met vruchten als het zijn tijd is.
Ik proef uit je laatste berichtje ook weer dat het goed met je gaat. Wat heerlijk om via het forum met elkaar te kunnen meeleven.
Francis, zoeker,
Ik vind "verlangen" juist niet zo'n mooi woord...maar "tevredenheid" wel.
Gek he?
Misschien ben ik wel tevreden nu en hoef ik niet meer op zoek naar liefde of verlangen er naar, maar het ervaren?
Leni, we zijn allemaal anders. Hoe mooi is dat. Ik vind het zo leuk dat je zegt: 'Gek he?', als je ontdekt dat Francis ergens heel anders over denkt dan jij. Je oordeelt niet, je keurt niet af, maar je verwondert je. Mooi!
Laten we dat vooral vieren. Laat ons samen de verwondering vieren over het andere van de ander, over het andere van ons allemaal. Wat een vrede zal dat geven. En in de mensen een welbehagen...
Leni, zal het niet gewoon liggen aan de situatie waarin je zit? Jij voelt je tevreden en dat voelt goed. Ik ga vanuit verlangen dit spirituele pad. Ik pluk overal vruchten, en straks als ik verzadigd ben, dan zeg ik vast ook: "ik ben tevreden. Het voelt goed".
(Vaak zijn de dingen die je hier neerschrijft ook maar momentopnames, he)
Ja Francis, het zijn vaak momentopnames wat je hier neerschrijft.
Maar mijn tevredenheid kwam, toen ik deze site gevonden had met het Thomas Evangelie en de uitleg.....ik was toen al tevreden....
Al kan ik natuurlijk nog meer tevreden worden omdat ik weet dat ik verder kan komen of...meer 1 met de (mijn) Bron kan zijn. Maar dat is groeien en dat gaat vanzelf. Verlangen klinkt zo wanhopig wachten op iets wat niet is of misschien nooit komen zal, begrijp je?
Maar Leni, ik wacht niet, en ben niet wanhopig, hoor. Verlangen brengt van alles in mij in beroering. Het voelt heel positief en het maakt dat ik op zoek ga.
Ik geloof dat ik dit woord "verlangen" zo beleef.
Maar toch mooi dat we allemaal andes zijn, zoals Henk zegt. zo valt er hier nog heel veel te schrijven.
Als ik nu kijk hoe mijn leven nu is,hoe het misschien wordt.Als ik mijn onrust voel om zo veel mogelijk te weten te komen,en niet omdat ik wanhopig ben maar uit nieuwschierigheid.
Als ik regelmatig nog wel in mijn ogen een beetje te emotioneel ben,dan heb ik ondanks dat toch de smaak te pakken gekregen om te leven.
De smaak van hoe ik was,me voelde wil ik absoluut niet meer.Dat is voor mij;
Je zal de dood niet smaken
Al sinds enige weken keer ik telkens terug naar deze site. Ik kom er niet van los want het bevestigt mij in mijn ervaring , in mijn staan in de wereld. Ik herken mij in wat er geschreven staat. Van nu af aan wil ik proberen elke week minstens één logion goed te lezen en te doorgronden en er zo mogelijk op te reageren. Ik weet niet wié dit gaat lezen, maar hoop vooralsnog dat het niet publiekelijk is ! omdat ik zie dat er nog maar 0 reacties zijn terwijl ik denk dat de site al langer bestaat, zou ik graag eerst willen weten wat en hoe en wie er hierop reageert! Ciel.
hai Bram, ik wil jou/jullie gewoon introduceren met n Inspirator die gewoon veeels te weinig mensen kennen. Helaas leeft hij niet meer, al tientallen jaren niet. Maar wat hij tot uitdrukking gebracht, wat hij gebaard heeft, want zijn voornaam is Barend. :)) is zo onvoorstelbaar zo diep zo warm zo intens zo waarlijk Liefdevol zoveel rakend voor wie kan ontvangen, dat wil ik jou/jullie niet onthouden. Hij heeft dus ook t Thomas Evangelie 'bekeken' en op zich in laten werken, tot zich laten spreken. De volgende woorden spreken voor zichzelf. :)))
De dood belemmert het licht.
Dood is duisternis, afwezigheid, verstarring, dichtheid. Hardheid des gemoeds. Het licht is in het woord. De verklaring van het woord maakt het woord tot open venster waar het licht doorheen gaat schijnen. Eerst een weinig, dan al sterker en sterker. In het woord is het licht en het licht is het leven der mensen. De mens die het licht door de woorden ziet schijnen weet dat het zijn innerlijk licht is dat hem door het woord tegemoet straalt. Het licht doet het gesloten woord open gaan.
Het woord is als een sleutel van de ziel. Er zijn woorden die de ziel openen. Dan schijnt het licht, verborgen in de mens, door het woord die mens tegemoet. Het is het licht van zijn eeuwigheid, zijn onsterfelijkheid.
In de mens is het licht der onsterfelijkheid verborgen, het verborgen vuur. Hij is geworteld in vuur. Zijn vuur is licht uit oerlicht. Vuur uit oer-vuur. God is een brandend vuur. Het heeft een stem, de stem is een woord dat zich zelf spreekt. De verklaring der woorden is de stem horen die zich zelf spreekt. De stem uit het vuur, uit het oerlicht, stroomt door het woord tot de mens. Dat is verlichting van het woord. Het helder worden van het woord. Klaar en helder. Daarin is de dood niet. Als het woord in de mens verklaard wordt, wordt de dood doorzichtig. Hij wordt onwerkelijk en lost op.
Niet het lichaam lost op, maar de voorstelling in het lichaam dat de mens enkel iets lichamelijks zou zijn, alleen uiterlijke gedaante. In het licht van het woord is er geen gehechtheid aan het lichamelijke.
Als de kraan geopend is, stroomt het water door de kraan. Het water laat zich niet binden door de kraan, komt alleen maar in de speciale vorm van de leiding tevoorschijn. De uitmonding is rond, vierkant, sproeiend, fijn, vol geweld enz. Zoals het licht in een donkere kamer valt of er helemaal doorheen kan schijnen. Het woord wordt uitdrukking en gestalte van het innerlijke woord.
Achter het gesproken woord woont het ongesproken woord. Achter het geopenbaarde licht, het ongeopenbaarde licht. Woord achter woord, licht achter licht, hart achter hart.
Er is teveel dood in de mens dan dat hij het rechtstreekse licht uit de oer-bron zou kunnen verdragen. Daarom moet hij de dood geleidelijk leren vernietigen opdat zijn ziel, die de zin van het lichaam is, hem uit de centrale kracht verheldert en verlicht. Het vlees is de dood, het lijk, en zal steeds schaduwen in de ziel blijven werpen. De overwinning van de dood ligt dan ook alleen in de doorbraak van het licht, zoals we zouden zeggen dat het water dat de dijk doorbroken heeft daar de dijk heeft overwonnen. De dood niet smaken, zal dan betekenen in het bewustzijn deel krijgen aan het onvergankelijke leven, het leven dat hetzelfde is voor de poort van de dood als daarachter. De ziel ademt dan in het zelfde licht.
Barend van der Meer
Reageer
Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.